Τρεις αθλητές υπεραποστάσεων μόλις ολοκλήρωσαν κάτι που πολλοί θα θεωρούσαν τρελό: Έτρεχαν δύο μαραθώνιους ημερησίως για 111 ημέρες για να γίνουν οι πρώτοι σύγχρονοι δρομείς που να διέσχιζαν τα εξαντλητικά 4.000 μίλια της Έρήμου Σαχάρας.
«Θα χρειαστεί χρόνο να το συνειδητοποιήσουμε... αλλά αυτό είναι μια εμπειρία ζωής. Λένε ότι η άγνοια είναι ευχή, και τώρα που ξέρω πόσο σκληρό είναι, δεν θα διέσχιζα ποτέ ξανά τη Σαχάρα με τα πόδια» λέει ο Αμερικανός δρομέας Charlie Engle, 44 ετών, λίγες ώρες αφότου ολοκλήρωσαν αυτός και οι συναθλητές του το τρέξιμο στην κόκκινη θάλασσα της Αιγύπτου. Ο Engle, ο Καναδός Ray Zahab, 38 ετών και πρώην καπνιστής, και ο Ταιβανεζος Kevin Lin, 30 ετών, έτρεξαν το τελικό στάδιο του ταξιδιού τους που πέρασε μέσω των πυραμίδων της Γκιζα και το Κάιρο στο στόμα του καναλιού Σουέζ με μόλις τέσσερις ώρες του ύπνου. Μόλις φτάσουν στην Κόκκινη Θάλασσα, έβαλαν τα χέρια τους στο νερό για δηλώνοντας έτσι το πέρασμα της γραμμής του τερματισμού. «Αγγίξαμε το νερό στη Σενεγάλη στην αρχή, και αγγίξαμε το νερό στην Κόκκινη Θάλασσα στο τέλος. Ήταν ο επίλογος του ταξιδιού μας» λέει ο Engle.
Σε λιγότερο από τέσσερις μήνες, είχαν διασχίσει την μεγαλύτερη έρημο του κόσμου, μέσω έξι χωρών: Σενεγάλη, Μαυριτανία, Μάλι, Νίγηρας, Λιβύη και τελικά Αίγυπτος.
Η προσπάθεια τους μάλιστα κινηματογραφήθηκε και σύντομα θα προβληθεί σαν ντοκιμαντέρ από το National Geographic. Το ίδιο το ταξίδι πάντως ήταν μια υπερβολή. Ο ήλιος μπορεί να ωθήσει τις θερμοκρασίες επάνω από τους 40 C κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά τη νύχτα μπορεί μερικές φορές να πέσουν και κάτω από το μηδέν. Οι ισχυροί άνεμοι μπορούν ανά πάσα στιγμή να στείλουν άμμο σε κάθε κατεύθυνση, που καθιστά δύσκολο να δει, ακόμα και να αναπνεύσει κανείς, πόσο μάλλον ένας αθλητής. Το τρέξιμο υπό τόσο δύσκολες συνθήκες δεν είναι κάτι νέο για αυτούς τους αθλητές που έχουν ταξιδέψει τον κόσμο παίρνοντας μέρος σε αγώνες περιπέτειας. Λένε όμως ότι τίποτα δεν προκάλεσε τόσο τις φυσικές και πνευματικές τους αντοχές όσο η Σαχάρα.
Όλες αυτές τις μέρες, οι δρομείς ήρθαν αντιμέτωποι με τενοντίτιδες, σοβαρές διάρροιες, κράμπες και τραυματισμούς γονάτων τρέχοντας στις παραπάνω καιρικές συνθήκες και συχνά χωρίς συγκεκριμένο δρόμο κάτω από τα πόδια τους. «Αυτό είναι μια εμπειρία που σου αλλάζει τη ζωή» λέει ο Engle. Οι δρομείς ότι αντιμετώπισαν την πρόκληση να ολοκληρώσουν κάτι που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο. Χρησιμοποίησαν συσκευές GPS για να ακολουθήσουν τη διαδρομή τους και συνεργάζονταν με τους τοπικούς εμπειρογνώμονες και έναν πλήθος επαγγελματιών αθλητικών ειδικοτήτων που τους ακολούθησαν επίσης, μαζί με το κινηματογραφικό πλήρωμα στα αυτοκίνητα συνοδείας.
Κανονικά οι τρεις τους ξυπνούσαν κάθε μέρα στις 4 π.μ. και μια περίπου ώρα αργότερα, ξεκινούσαν. Γύρω στο μεσημέρι, πήραν ένα μεσημεριανό διάλειμμα σε μια προσωρινή κατασκήνωση, καταβροχθίζοντας ζυμαρικά, τόνο και λαχανικά. Συνήθως ακολουθούσε ένας σύντομος ύπνος στα λεπτά στρώματα μέσα στην σκηνή, προτού βγουν έξω για το δεύτερο μέρος του καθημερινού τρεξίματος τους. Τέλος, γύρω στις 9:30 μ.μ. σταματούσαν κάθε ημέρα, κατασκηνώνοντας πάλι και παίρνοντας ένα γεύμα πρωτεϊνών και υδατανθράκων πριν αποτραβηχτούν για την βραδινή ξεκούραση.
Παρά την προετοιμασία και την προσήλωση προς τον τερματισμό, οι δρομείς ομολογούν πως συχνά, διερωτόταν μεταξύ τους τι ακριβώς έκαναν. Ο Zahab χαρακτηριστικά περιγράφει το διάλειμμα μιας πρόσφατης μέρας για μπάνιο. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησε πως ο αέρας φυσούσε τόσο δυνατά που δεν μπορούσε να κρατήσει την άμμο έξω από τα ρούχα του και σκέφτηκε: «τι στο καλό κάνω?» Αλλά ο Zahab συνεχίζεσαι, όπως και οι άλλοι δύο, χωρίς ποτέ να σταματήσουν για μια ολόκληρη μέρα. Τις περισσότερες ημέρες οι τρεις τους έτρεχαν συνολικά από 44 έως 50 μίλια μερικές φορές λίγο περισσότερα, μερικές φορές λίγο λιγότερα.
Σε διάφορα σημεία του ταξιδιού τους, τους αθλητές σταματούσαν κοντά στους αραιοκατοικημένους οικισμούς για να μιλήσουν με τους χωρικούς και τους νομάδες για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην εύρεση νερού. Αυτό προσδιόρισε άλλον ένα στόχο του εγχειρήματος: Να βελτιώνοντας την πληροφόρηση για την μη κερδοσκοπική ομάδα «H2O Africa» που αγωνίζεται για το πόσιμο νερό στη μαύρη Ήπειρο. «Είδαμε από πρώτο χέρι την ανάγκη για πόσιμο νερό, το οποίο εμείς θεωρούμε δεδομένο στη Βόρεια Αμερική» λέει ο Zahab κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος της 108ης μέρας. Οι τρεις τους σκοπεύουν να συγκεντρώσουν χρήματα για αυτή την ομάδα αφότου επιστρέψουν το σπίτι και αναρρώσουν πλήρως. «Για μας προέκυψε σαν ένα τεράστιο κίνητρο, ειδικά καθώς περνούσαμε μέσω χωρών όπου το ύδωρ δεν ήταν καθαρό» λέει ο Engle. «Βέβαια καθώς οι μέρες περνούσαν και οι οργανισμοί καταπονούνταν όλο και περισσότερο έγινε προτεραιότητα να παραμείνουμε ζωντανοί και να συνεχίσουμε να κινούμαστε» συμπληρώνει.
Περισσότερα για το όλο εγχείρημα, το επικείμενο ντοκιμαντέρ και δωρεές σχετικά με την ομάδα «H2O Africa» :
http://www.nationalgeographic.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου