Πάει ένας χρόνος από τότε που έδεσα τα κορδόνια μου για να βγω για πρώτη φορά στους δρόμους και να τρέξω. Ποτέ δεν είχα ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Στα 22 μου άρχισα τα γυμναστήρια για να χάσω κιλά και να σουλουπωθώ. Και από τότε έκανα γυμναστική είτε στο σπίτι, είτε στο γυμναστήριο για να διατηρούμαι σε μια αξιοπρεπή κατάσταση.
Και να που τώρα στα 37 μου ανακάλυψα ένα άθλημα που μου έχει αλλάξει τη ζωή. Λένε πως αν θέλεις να αλλάξεις το σώμα σου, κάνε γυμναστική.Αν θέλεις να αλλάξεις τη ζωή σου, γίνε δρομέας. Είναι τόσο αλήθεια αυτό. Τρέχω όχι απλά για να έχω καλή φυσική κατάσταση, για να είμαι αδύνατη, αλλά πρωτίστως για να είμαι καλά. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τις στιγμές ευδαιμονίας που μου έχει χαρίσει το τρέξιμο, τη λεγόμενη "ευφορία του δρομέα", κατά την οποία οι ορμόνες κάνουν πανηγύρι και έχεις την αίσθηση ότι έχεις "ντοπαριστεί"!
Ξεκίνησα δειλά δειλά από τα 3 χιλιόμετρα και έχω φτάσει τα 16! Και συνεχίζω...αυτό είναι το ωραίο με το τρέξιμο, οι στόχοι διαρκώς ανανεώνονται και η αίσθηση της κατάκτησης τους σε γεμίζει ικανοποίηση και περηφάνια. Ο δρόμος είναι ένα μικρό σχολείο που σου διδάσκει αντοχή, επιμονή, υπομονή, εγκαρτέρηση, αποφασιστικότητα, δύναμη, αυτοπεποίθηση. Είναι ένα είδος διαλογισμού, όπου συγκεντρώνεσαι στην ανάσα σου, αφήνεσαι στις πιο μύχιες σκέψεις σου, είσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου, με τους φόβους σου. Το τρέξιμο επίσης σου δίνει την ευκαιρία να έρχεσαι σε άμεση επαφή με τη ζωοδότρα φύση. Ξέρετε πόσο αναζωογονητικό είναι να τρέχεις την ώρα που ο ήλιος ανατέλλει; Να σε δροσίζει το πρωινό αεράκι και να ακούς μοναχά την ανάσα σου και τον παφλασμό των κυμάτων; Να τρέχεις και να αισθάνεσαι τη βροχή να σε χαϊδεύει; Έχω βιώσει στιγμές υπέρτατης γαλήνης πάνω στην άσφαλτο, έχω συνδεθεί τόσο πολύ με τη φύση...
Πραγματικά σας συμβουλεύω να το δοκιμάσετε! Και δεν εννοώ να αρχίσετε να τρέχετε σε διάδρομο, αυτό δεν έχει καμία σχέση με το τρέξιμο στη φύση. Είναι τόσο βαρετό, μονότονο, ψυχαναγκαστικό. Το θεωρώ λύση ανάγκης και το κάνω μόνο όταν δεν έχω άλλη επιλογή. Αν ξεκινήσετε, στην αρχή μπορεί να τα βρείτε σκούρα, να σας φανεί δύσκολο, ακατόρθωτο, να πιστέψετε ότι δεν θα μπορείτε να γίνετε δρομέας...Όμως, μην ακούσετε εκείνη την ύπουλη φωνή του "κακού εαυτού" σας, αγνοήστε την επιδεικτικά, εξοπλιστείτε με υπομονή και επιμονή και να είστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρετε! Δρομέας είναι αυτός που βάζει τα παπούτσια του και παίρνει τους δρόμους είτε για να τρέξει 2, 5, είτε 20 χλμ. ανεξαρτήτως χρόνου! Ναι, δεν χρειάζεται να είστε κορμάρες, να είστε από την Κένυα και να τρέχετε σαν τον άνεμο για να έχετε το δικαίωμα να μπείτε στο club των δρομέων. Αρκεί να έχετε τη θέληση, την όρεξη να αλλάξετε τη ζωή σας, να γίνετε πιο αισιόδοξοι, ανάλαφροι και δυνατοί. Συνοπτικά σας παραθέτω μερικά από τα καλά του τρεξίματος: γυμνάζει τους μυς, δυναμώνει τα κόκαλα, μειώνει την απώλεια οστικής μάζας, θωρακίζει το ανοσοποιητικό, δυναμώνει την καρδιά, συμβάλλει στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος, βοηθά στην αποβολή του άγχους και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Εγώ πάντως ένα θα σας πω: ακόμα κι όταν βαριέμαι κι έχω γίνει ένα με τον καναπέ ή έχει τσουχτερό κρύο και δεν έχω όρεξη να γίνω παγάκι, δεν υπάρχει ούτε ΜΙΑ φορά που να το έχω μετανιώσει που βγήκα τελικά να τρέξω. Πάντα γύρισα σπίτι ανανεωμένη και φρέσκια! Ελπίζω να σας έβαλα στον πειρασμό να το δοκιμάσετε...Πιστέψτε με δεν θα το μετανιώσετε!
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς τον μαραθωνοδρόμο συνάδελφο που μου εμφύσησε την αγάπη του για το τρέξιμο και με μύησε σε αυτόν τον υπέροχο καινούριο κόσμο, τον κόσμο του τρεξίματος!
Να είστε καλά και ... καλά χιλιόμετρα!
Από: http://www.runningnews.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου